In mijn voortuin, die het formaat heeft van een uitgeklapte theedoek, staat een boom heel dominant te wezen. Als-ie niet zo mooi was, zou ik hem dat kwalijk nemen. Als het een minder mooie boom was, dan zouden er toch gedachten aan een motorzaag in me opkomen, want hij is voor die mini-voortuin veel te groot. Maar nee, hij overtuigt met zijn vorstelijke omvang, dus het elektrische gereedschap blijft in de schuur.
Hij is gevorkt, meteen vanaf de grond al. Ja, de Sorbus Aucuparia pakt meteen koninklijk uit. Precies, ik heb het over een lijsterbes. Mijn exemplaar is met die tweeledige stam dubbel majestueus. Hij reikt tot aan de nok van het dak.
Eigenlijk is alles mooi aan hem. Neem nou dat oneven geveerde blad met die gezaagde bladranden.
Als de bloesem is gevallen, is het net of het gesneeuwd heeft. Vrijwel onmiddellijk daarna komen er al piepkleine knalgroene besjes op de plek van de bloesem.
In juli beginnen die bessen voorzichtig oranje te kleuren. Die kleur zet door tot je denkt: meer oranje bestaat niet. Die besjes zijn net lampionnetjes, die licht geven als de ondergaande zon erop schijnt.
Met een naam als lijsterbes, mag het duidelijk zijn dat vogels gek zijn op dat oranje spul.
Hele zwermen spreeuwen rauzen de boom van boven naar beneden leeg.
Elk seizoen is er wel wat te bewonderen aan mijn lijsterbes, die zich gedraagt of hij geen minpunten heeft.
Maar die heeft hij toch wel.
Als hij in bloei gaat, hult hij zich, in al zijn pretentieloze arrogantie, in wolken van witte bloesem. Hij staat erbij als de overtreffende trap van lentebodes, maar hij vergeet één ding: hij stinkt!
Bescheidenheid in het tonen van al zijn eigenschappen kent hij niet.
Het is dan ook de schaamte voorbij zoals hij staat te meuren.
