Ik had al jaren niets meer aan bakken gedaan. Mijn bak-repertoire was in de loop van de tijd terug gezakt naar appeltaart.
Alleen dat, maar in de gloed van mijn nieuwe bevlieging moest het daar niet bij blijven. Ik wilde voor de uitdaging gaan. Als ik daar mijn afkeer van suiker bij optel, dan kwam ik toch al gauw op een wat avontuurlijker bak-gebied.
Glutenvrij, suikervrij en lactosevrij bakken: dat moest het worden. Ik heb een paar bakboeken besteld, mijn verzameling bakvormen uitgebreid.
Ik koos een recept waardoor het water me al in de mond liep bij het zien van de foto. Dat ik niet in één winkel kon slagen voor alle ingrediënten, maakte me niks uit. Dat hoorde bij de voorpret.
Toen ik alles in huis had, ging ik aan de slag. Zoals ik van mezelf gewend ben, werd het een puinhoop op het aanrecht voordat het beslag in de vorm ging.
Ik ging heel precies te werk, volgde secuur de aanwijzingen op, ik woog nauwgezet de hoeveelheid meel af, klutste de eieren een aantal minuten, zoals voorgeschreven. Te midden van de rotzooi, had ik pret toen ik de vorm in de voorverwarmde oven schoof.
Ik snoof verheerlijkt de geur op. Ik kon mijn glutenintolerante vriendin verrassen met een zelfgemaakt baksel.
De volgende dag maakte ik de springvorm los en de taart blubberde er al uit vandaan. Het was één natte zooi, die te slap was om aan te snijden.
Mijn trots veranderde op slag in schaamte. Dit kon ik toch niet aanbieden?
We hebben er om gelachen, maar ik baalde wel. Het misbaksel belandde in de groene kliko. Je zou denken dat ik meteen genezen was van mijn bakavonturen.
Oh nee, mooi niet. Ik geef het niet op. Ik ga leren door te proberen.
Het zal me lukken.
