Soms denk ik weer aan haar. Aan de dame die het sollicitatiegesprek met mij moest houden. Ik had een paar keer gereageerd op een baan die me achter de receptie van een hotel zou brengen. Het leek me een leuke job, maar na vier pogingen zonder succes bij datzelfde hotel, kon ik het wel opgeven, snapte ik.
Ik moest verplicht solliciteren, dus reageerde ik ook maar eens op een baan als schoonmaker, weer bij dat hotel.
Hoor ik nooit meer wat van, dacht ik.
Maar ik werd uitgenodigd.
Het gesprek werd gehouden in een overvol vertrek, waar werkspullen en linnengoed zowat over elkaar heen vielen.
Ik zat tegenover een mevrouw die stapelgek op haar baan was. ‘Als ik op maandagochtend binnenkom, is de geur al genoeg om me helemaal gelukkig te maken.’ zei ze. Ze nam royaal de tijd voor het gesprek, maar ik wilde niet poetsen in een hotel.
Ik zei dat ook eerlijk tegen haar. Ik verontschuldigde me. ‘Dit wordt ‘m niet en ik neem te veel van uw tijd in beslag.’
‘We praten toch gezellig.’ Het doel van het gesprek leek vergeten. Ik kreeg niettemin een rondleiding door het hotel en werd ik ingelicht over de inhoud van een schoonmaakjob.
Van mijn kant draaide het uit op: ‘Dank voor het gesprek, maar ik neem de baan niet. Ik kwam eigenlijk voor een plek achter de balie.’
Ik was eerlijk tegen haar, zij tegen mij.
‘O nee, daar nemen ze alleen maar mooie, jonge meiden voor.’
Het was net of ze heel goed zag dat die jonge schoonheden hoger in aanzien stonden. Daar kon ze uitstekend mee leven.
Zij had tenslotte haar plek gevonden tussen handdoeken, lakens en schoonmaakmiddel.
Ik nam een wijze les mee naar huis.
Dat het een levenskunst is om met weinig tevreden te zijn.


