Het was geen vooropgezet plan, maar hoe meer ik het eind van mijn script naderde, hoe meer ik het gevoel kreeg dat er eigenlijk een vervolg achteraan hoorde.
Ik had in de levens van mijn hoofdpersonen zo veel overhoop gehaald, dat ik er nog wel een boek mee zou kunnen vullen.
Het voelde als rijkdom, dat ik min of meer per ongeluk nog een stroom ideeën aanboorde. Als schrijfster vind ik het heerlijk als verhalen me op die manier geschonken worden. Als ze me zomaar in de schoot vallen.
Ik leverde het script van boek 17 op de afgesproken datum in en sloot er tegelijkertijd mijn nieuwe plannen bij in.
Zogenaamd tussen neus en lippen door, maar ik hoopte zozeer dat de uitgever zou toehappen. In mijn hoofd kwam het hele plan voor boek 18 alsmaar steviger op poten, ik kreeg er al meer zin in.
Ik moest er lang op wachten, door ziekte bij de uitgeverij was het ver voorbij de dag waarop ik reactie op mijn roman zou krijgen. En ook op mijn nieuwe boekidee.
Zolang wachten op bericht, daar werd ik behoorlijk appelig van. Ik werd tot stilstand gedwongen. Daar kan ik niet zo goed tegen.
Zo’n twee maanden na inlevering van de kopij, kwam er uitsluitsel.
Waar ik dacht weer in beweging te kunnen komen, werd ik met mijn rug tegen de muur gezet. Ik heb het een poosje moeilijk gehad door de afwijzing van dat prachtplan.
Een duet was tegen de wens van de uitgeverij.
Ik had me heerlijk ingenesteld in de gekozen locatie. Ik voelde me er zeer thuis. In die omgeving die me paste als een handschoen, zag ik het wel gebeuren dat er zich nog een verhaal ging ontrollen. Maar nee, ik moest dat dorp verlaten. Ik moest afscheid nemen van Warmenhuizen.
