Onlangs werd ik 65. Ik vier mijn verjaardag wel, maar ik hou het altijd klein. Dat is mij voldoende. Voordat ik mijn plannen kon uitrollen, werd ik afgeremd. Of ik me even niet wilde bemoeien met mijn verjaardag. Huh?
Geen vragen stellen, verordonneerde mijn zusje.
Er werd iets opgetuigd. Maar wat?
En wie erbij betrokken was: geen idee.
Ik had strikte opdracht niets te vragen. Gehoorzaam als ik ben, deed ik dat niet.
Toch rees het vermoeden dat er heel wat bekokstoofd werd achter de schermen.
Daarmee steeg mijn waardering voor de moeite die voor mij werd gedaan en die – ook voor mij – buiten beeld werd gehouden.
Op zaterdagavond 7 februari werd ik ontvoerd door mijn zusje, de genius achter dit steelse gebeuren. Ze had het verrassingseffect strak geregisseerd en het resultaat was ernaar.
Ik wist niet wat ik zag toen ik Het Behouden Huis binnenkwam.
De hele hut stond vol mensen! Mijn lieve familie, geliefde vrienden, allemaal mensen die me na aan het hart liggen.
Dit was zo overweldigend groots en mooi dat ik ervan stond te trillen op mijn benen. Dat zoiets geweldigs voor mij georganiseerd was! Ik kon het niet bevatten! Wat was het fijn om al die lieve schatten om me heen te hebben. Wat heb ik genoten!
Ik voelde me nederig onder dat wat er voor mij was opgezet. Tegelijkertijd was ik zo dankbaar voor deze rijkdom.
Het was zo overdonderend dat ik niet meer helemaal toerekeningsvatbaar was. Alsof mijn voeten de hele avond de grond niet geraakt hebben.
Maar de herinnering staat als een huis. De herinnering aan hoe gedragen ik me voelde.
Dat kan alleen maar als er liefde is.
De band Snow Patrol verwoordt dat zo mooi in een liedje: ‘in the end there’s nothing more to life than love, is there?’*
*) In the end, Snow Patrol
