Het ging al tijden door me heen: ik moet eens een nieuwe matras kopen. Toch stelde ik het steeds uit. Omdat ik nog heerlijk sliep op die oude? Misschien was dat het wel. Hij was nog niet ingezakt, ik stond ’s ochtends niet op met rugpijn, maar hij was wel oud. Het wordt aangeraden om een matras na acht jaar te vervangen. Mijn huidige pocketveermatras was al zestien jaar oud. Eindelijk was ik zover: ik ging een nieuwe kopen.
Wat ook hielp, was het feit dat die bekende beddenzaak een leuke kortingsactie had. Ik maakte een foto van het etiket op mijn matras, want zo eentje wilde ik weer. Wat je bevalt, wil je behouden, nietwaar? Ik dacht dat ik simpelweg de winkel kon binnenstappen en zeggen: ‘Kijk, ik wil deze matras kopen. Heeft u die nog?’ Zo gaat dat tegenwoordig niet meer. Ik moest proefliggen terwijl een computer allerlei gegevens over mij verzamelde. De verkoopster nam me mee naar een heuse slaapzaal. Ik heb op vijf matrassen gelegen voordat ik de ideale had gevonden. De koop werd gesloten, de datum voor aflevering afgesproken. Op die dag trok ik mijn oude matras van bed, stopte hem in een enorme plastic zak en sjorde hem van de trap af. Dat ging moeizamer dan de nieuwe matras op mijn bedbodem krijgen. De nieuwe zat opgerold (!) in een doos. De bezorger nam de doos op zijn schouder, sneed de verpakking eraf en – hup: mijn nieuwe matras zoog zich vol. Na vijf uur was hij beslaapbaar, werd me gezegd. Betalen: de beddenman had het mobiele pinapparaat om zijn schouder hangen. Het ging zo snel dat ik amper besefte dat ik nieuw slaapgenot in huis had gehaald. Gelukkig zette de bezorger dat recht. Voordat hij de deur achter zich dichttrok, zei hij: Fijne nacht.
Welterusten