Verstopping

Column

Mijn zondagochtenden zijn niet heel sprookjesachtig. Als er een glazen plafond is voor romantische zondagochtenden, dan ben ik daar nog ver vanaf. De bodem ken ik wel. Dat is gapend, nog in mijn nachtpon, met mijn haar in de war, de oven aanzetten om broodjes op te warmen.

Maar zelfs die bodem, daar ben ik onlangs door heen gegaan. 

Als er nog iets van een idylle over was, dan was die wel volledig verdwenen, toen mijn wc besloot om verstopt te zijn.

En was het nou maar een plasje dat niet wilde weggaan, nee, het was juist dat andere.

In mijn badjas stond ik beteuterd te kijken naar hoe ik dit moest oplossen.

Ik wist het niet.

Ik had in ieder geval geen hulp- of redmiddelen in huis.

En die troep wilde niet weggaan.

Vlak voordat ik was opgestaan, was ik in gedachten de zondag nagegaan. Geen plannen, niets in mijn agenda. Het kon een schrijfdag worden. Heerlijk, alleen maar schrijven. Algauw kwam daar de gedachte achteraan: maar het zal wel anders lopen.

Misschien had ik dat niet moeten denken.

Ik heb een ontstoppingsbedrijf gebeld, eentje die 24/7 te bereiken is, want dit moest opgelost.

‘U wordt geholpen tussen twaalf en drie uur.’

Om drie uur waren ze er, een duo dat mij uit de brand zou helpen. De wc liep na een korte ingreep weer door alsof er nooit iets aan de hand was geweest, maar de mannen vermoedden een dieper gelegen oorzaak. Ik mocht meekijken op het computerscherm terwijl ze via de aansluiting van mijn wasmachine beelden lieten zien vanuit de afvoer naar het riool. Verzakking, constateerden ze, terwijl ik nog niet verder was dan mijn verbazing. Ik keek naar onzichtbare dingen! ‘Het lijkt wel een kijkoperatie.’

‘Klopt,’ zei één van hen, ‘ik ben een rioolchirurg.’

 

Verstopping nieuw Verstopping nieuw