Erdoorheen

Column

Onlangs heeft een goede vriend van mij herstelwerkzaamheden verricht aan mijn tuinpoort. De toegang tot mijn achtertuin heeft wat last van ouderdom, van vocht, van weer en wind. Hij hangt uiterst vermoeid door de last van jaren en zwaartekracht aan zijn scharnieren zijn einde af te wachten. Toch - met een lat hier en een paar schroeven daar, leefde die oude deur weer wat op. Alsof hij een verjongingskuur had gehad.

Het deed me denken aan een ander voorval waarbij er wat gerepareerd moest worden aan mijn huis.

Het is al meer dan vijftien jaar geleden dat er een aantal jongens het niet eens was met de beslissing van mijn jongste dochter om geen verkering te nemen met één van hen.

Op zekere nacht vonden ze het nodig om als represaille stenen – maatje flinke aardappel – de tuin in te smijten.

Het gaf middernachtelijke consternatie, buren die uit waren bed gekomen en die mij het slaapkamerraam zagen opendoen, stelden vast: ‘Het is bij jou, je raam is kapot.’

Een paar stenen hadden het achterraam geraakt.  

Ze waren er niet doorheen gegaan, maar de buitenkant van het isolatieglas was te barsten. De volgende dag sneed de glaszetter het kapotte raam eruit en zette er zolang een noodruit in. Met flink veel lijm, waar ik tegenaan mocht kijken tot de nieuwe ruit erin kon worden gezet.

Dat duurde een aantal weken, maar eindelijk kwam er glas in zicht waar het daglicht weer ongefilterd door naar binnenviel. Het was even een klusje, maar bij het afronden ervan, zei één van de glaszetters: ‘U mag drie weken de ramen niet lappen.’

Zijn maat, die buiten bezig was, hoorde dat. Hij had zoveel zorg aan dat nieuwe paneel besteed dat hij het nodig vond om eraan toe te voegen: ‘En ook drie weken er niet doorheen kijken.’

Erdoorheen Erdoorheen